در زمان حاضر دلم گرفته بود و تا الان هم ادامه دارد... دلم میخواهد ایران بروم... خانواده را ببینم و اندکی دلتنگیم رفع شود... ولی خب فعلا نه میتوانم برم و نه شرایط اجازه میدهد.از وقتی از باشگاه آمده ام، دراز کشیده ام و آهنگ های قربانی پشت سر هم پخش میشود... قبلش هم رفتم آموزشگاه رانندگی... حالا قرار هست از روز بعد جلسات آغاز شود... درست هست که هفت سالی هست که رانندگی نکرده ام... اما همان هفت سال پیش هم خیلی نمیتوانستم اتوبان و جاهای شلوغ بروم...
قبل از رفتن به آموزشگاه هم جلسه در دانشگاه داشتیم..
برچسب:
نویسنده: پرهام احمدی

امروز را آمدم تا نهار را بخورم و احتمالا برم سمت شانزالیزه تا دوری بزنم. کنفرانس مثل همه کنفرانس های دیگر بود. عده ای با چند اسلاید و ادعاهای بسیار... اگرچه بنده هم یکی از آنها بودم... الان هم نشسته ام لابی هتلی که کنفرانس برگزار میشود... حوصله گوش دادن به ادعاهای مدعیان را نداشتم... منتظرم تا وقت نهار شود...
برچسب:
نویسنده: پرهام احمدی
وقت بیداری
وقت بیداری وقتی است که همه خوابند
AWS…
دو سه روز پیش عینکم شکست... داشتم سوار آسانسور میشدم که عینکم گیر کرد به در آسانسور، پرت شد زمین و من که به این امید که اینبار هم عینکم سالم می ماند، عینک را برداشتم ولی شکسته بود و شیشه اش از فریم درآمده بود... روز آیندهیش رفتم عینک عرضهی... اما گفت باید اول معاینه بشوی و بعد... حالا هفته بعد وقت داده است... ببینم چه می شود... دو روزی هست که عینک نمیزنم... اگرچه عینک شکسته را با چسب چسباندم... هرچند خیلی مطمئن نیست ولی امید
برچسب:
نویسنده: پرهام احمدی

فعلا با عینکی شکسته سر میکنم... رفتم معاینه، گفت عینک تا سه هفته آینده آماده میشود... حالا بماند که دوباره زنگ زد و گفت باید دوباره معاینه شوی... با این اوصاف تا عینک دار شدنم بیشتر از یک ماه یحتمل طول بکشد... حرف در دلم زیاد هست برای زدن... خیلی وقت هم هست که اصلا با خودم در خلوتم حرف نزده ام... خیلی وقت که چه عرض کنم... شاید نزدیک به یکسال... نمیدانم... باید فکری کرد... هیچ وقت دیر نیست...
برچسب:
نویسنده: پرهام احمدی